چند وقته كه دارم بعد از اون خواب عجيب و غريبي كه ديدم(نمي تونم بگم چون بزرگترام گفتن نگو!) خيلي ذهنم درگيرش شد. به نظرم در اين دنيا و محيطي كه ما زندگي ميكنيم به واسطه پرده هاي حجابي كه ما آدماي غرق در زندگي روزمره دور خودمون داريم، نميتونيم دنياهاي اطرافمونو ببينيم. هنوز دليل محكمي پيدا نكردم براي اينكه ثابت كنه چند دنيا در همين جايي كه منو شما زندگي ميكنيم وجود داره و يه سري از آدمها دارن توي اين دنياها زندگي ميكنن! عجيبو مبهمه ولي فكر ميكنم كه وجود داره.
در همين جايي كه نشستيم دقيقا يك يا چند نفر ديگه هم در دنياي خودشون دارن زندگي ميكنن تفاوتش در اينه كه ما اونهارو نميبينيم البته بعضيها ميبينن! همينطور هم اونا ما رو نميبينن و ممكنه بعضيهاشون هم ما رو ببينن.هر چه كه هست ميشه اينجوري استنباط كرد كه اين فضاي سه بعدي كه ما اسمشو گذاشتيم سه بعدي، در اصل بي نهايت بعد داره. البته اينها همه ادعاست و اثباتش كار بسيار بسيار سختيه كه حداقل از من بر نخواهد آمد. ولي روش به شدت دارم تحقيق ميكنم. ميخوام راجع به "شك" و" آدماي خاصي" كه دور و بر ما هستن بنويسم ولي فعلا چشام دارن از سوزش عين ابر بهار اشك ميريزن تقريبا 32 ساعته كه پلك رو هم نذاشتم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر